En plots merk je dat je dochter al 1 maand oud is, we hebben de eerste maand overwonnen, een schitterend gevoel durf ik wel eerlijk zeggen, het voelde aan net als die eerste keer dat ik mijn SuperMario spel op de supernintendo volledig had uitgespeeld als kind. Daar lag die eindbaas dan, en je doet je coole kleine vestje aan om met opgeheven hoofd door je straat te stappen met een grijns op je gezicht... zo'n gevoel had deze trotse vader dus. Op die maand zijn heel wat zaken gebeurd en ik zal het proberen kort houden (want sommige lezers van nargaaltje vonden mijn laatste post iets te lang). Ons Lisatje had wat last met haar papje in het begin en toen zijn we overgeschakeld op iets zachtere spenen en sinds dan drinkt ze heel goed. Ik kan ook met fierheid melden dat ze haar eerste rapport heeft gekregen van de mevrouw van kind en gezin, en ze was met glans geslaagd. We hebben een zeer voorbeeldige dochter, want toen ik haar vroeg of ze graag een gloednieuwe wagen wou krijgen voor haar goed rapport negeerde ze de vraag en ging door met wat met de beentjes wiebelen. Ik besliste dan maar om deze vraag nooit meer te stellen. Wat kan ik dan nog vertellen... wel, we zijn al wat gaan wandelen; En wandelen kan je voor een baby vergelijken met 12 pinten drinken, ...alles waggelt en wiebelt en je valt er in slaap van. Maar toch vinden we het als nieuwe ouders wel fijn om zo af en toe met de koesj te gaan wandelen, zeker met de eerste zonnetjes die erdoor komen. Zo'n koets vergt echter wel serieus wat rijkunst van een mens. Aangezien ik net de nieuwe MarioKart op de nintendo Wii had aangeschaft dacht ik dat geen enkel karretje een probleem zou zijn om te besturen, FOUT Devid! geweldig fout! Op de een of andere manier steekt er altijd wel een van die grote zijwielen iets te ver uit waardoor je steeds met die banden aan alles blijft hangen. Ja een kind veranderd je leven dat is een feit, maar uiteindelijk kan je dat kleine bolletje mens dat daar ligt niet meer missen. De eerste werkdag van de papa was daar een groot vorbeeld van, geen moment gaat aan jezelf voorbij of je denkt aan je kind en je vrouw die je daar thuis achterliet om wat centjes te verdienen. Je krijgt bij het vader worden een volledige herziening van je brein op die momenten, als een klant me vroeg of dat spel geschikt was voor zijn dochter van 6 antwoorde m'n brein 'en heeft zij geen last gehad met haar spenen op haar papfles in het begin', in plaats van 'houd ze van strategiespelen of liever iets in de zin van een platformspel?'. Je kijkt ook al anders neer op jongetjes die tussen 2 en 5 jaar oud zijn, 'zou die gast ooit voor mijn deur geparkeerd staan met zijn verdomde scootertje om met mijn dochter te gaan rijden terwijl ik thuis doodsangsten uitsta?', 'zou ik hem nu al mentaal uitschakelen door hem mijn gloednieuwe vleesbijl te tonen, of snapt een gastje van 3 dat nog niet?'...'of zou ik gewoon op zoek gaan naar een psychiater omdat zo'n dingen in me opkomen?'. Conclusie: vader worden is toch een klein beetje een stukje van je gezond verstand verliezen, maar als je dat lieve kleine ding daar zo vredig ziet liggen zou je er je ganse brein voor opgeven'.
Nog een klein woordje van Lisa:... Hallo allemaal, aan iedereen die er voor mijn mama en papa is geweest tijdens de leuke en iets moeilijkere momenten, bedankt! Uit de grond van mijn kleine hartje, bedankt! De mama en papa konden hun geen betere of lievere mensen inbeelden om hun met al die kleine dingetjes te helpen. Jullie zijn een steun en toeverlaat geweest voor ons nieuwe gezinnetje en we zijn jullie heel erg dankbaar. Ook wou ik danku zeggen aan iedereen voor al die mooie kadotjes die ik heb gekregen, ze zijn heel mooi en ik zal het zeker allemaal goed kunnen gebruiken. En nu moet de papa stoppen met typen want ik lig niet graag alleen in mijn park en ik heb aandacht nodig!
