9 maanden om vader te worden (deel2)

9 Maanden om vader te worden, en dan na al die maanden voorbereiding moet je het daadwerkelijk ook uitvoeren. En net daar zit het knelpunt, de eerste stap die je in je huis zet na het vertrek uit het ziekenhuis is er eentje die je niet vergeet. Ook al heb je samen met je ouders vrienden en familie mooi alles versierd, en alles mooi opgeruimd en gepoetst, de thuiskomst blijft een akelig moment. Je komt binnen je zet je dochter met haar gloednieuwe maxicosi op een veilig plekje en dan overheerst de stilte, jah...hier zijn we dan...weet jij nog waar dat belletje staat om de verpleegster te bellen met al onze vragen? WAT? geen belleke???! Inderdaad geen belletje thuis, je staat nu als kersvers gezinnetje op eigen benen.
En plots merk je dat je dochter al 1 maand oud is, we hebben de eerste maand overwonnen, een schitterend gevoel durf ik wel eerlijk zeggen, het voelde aan net als die eerste keer dat ik mijn SuperMario spel op de supernintendo volledig had uitgespeeld als kind. Daar lag die eindbaas dan, en je doet je coole kleine vestje aan om met opgeheven hoofd door je straat te stappen met een grijns op je gezicht... zo'n gevoel had deze trotse vader dus. Op die maand zijn heel wat zaken gebeurd en ik zal het proberen kort houden (want sommige lezers van nargaaltje vonden mijn laatste post iets te lang). Ons Lisatje had wat last met haar papje in het begin en toen zijn we overgeschakeld op iets zachtere spenen en sinds dan drinkt ze heel goed. Ik kan ook met fierheid melden dat ze haar eerste rapport heeft gekregen van de mevrouw van kind en gezin, en ze was met glans geslaagd. We hebben een zeer voorbeeldige dochter, want toen ik haar vroeg of ze graag een gloednieuwe wagen wou krijgen voor haar goed rapport negeerde ze de vraag en ging door met wat met de beentjes wiebelen. Ik besliste dan maar om deze vraag nooit meer te stellen. Wat kan ik dan nog vertellen... wel, we zijn al wat gaan wandelen; En wandelen kan je voor een baby vergelijken met 12 pinten drinken, ...alles waggelt en wiebelt en je valt er in slaap van. Maar toch vinden we het als nieuwe ouders wel fijn om zo af en toe met de koesj te gaan wandelen, zeker met de eerste zonnetjes die erdoor komen. Zo'n koets vergt echter wel serieus wat rijkunst van een mens. Aangezien ik net de nieuwe MarioKart op de nintendo Wii had aangeschaft dacht ik dat geen enkel karretje een probleem zou zijn om te besturen, FOUT Devid! geweldig fout! Op de een of andere manier steekt er altijd wel een van die grote zijwielen iets te ver uit waardoor je steeds met die banden aan alles blijft hangen. Ja een kind veranderd je leven dat is een feit, maar uiteindelijk kan je dat kleine bolletje mens dat daar ligt niet meer missen. De eerste werkdag van de papa was daar een groot vorbeeld van, geen moment gaat aan jezelf voorbij of je denkt aan je kind en je vrouw die je daar thuis achterliet om wat centjes te verdienen. Je krijgt bij het vader worden een volledige herziening van je brein op die momenten, als een klant me vroeg of dat spel geschikt was voor zijn dochter van 6 antwoorde m'n brein 'en heeft zij geen last gehad met haar spenen op haar papfles in het begin', in plaats van 'houd ze van strategiespelen of liever iets in de zin van een platformspel?'. Je kijkt ook al anders neer op jongetjes die tussen 2 en 5 jaar oud zijn, 'zou die gast ooit voor mijn deur geparkeerd staan met zijn verdomde scootertje om met mijn dochter te gaan rijden terwijl ik thuis doodsangsten uitsta?', 'zou ik hem nu al mentaal uitschakelen door hem mijn gloednieuwe vleesbijl te tonen, of snapt een gastje van 3 dat nog niet?'...'of zou ik gewoon op zoek gaan naar een psychiater omdat zo'n dingen in me opkomen?'. Conclusie: vader worden is toch een klein beetje een stukje van je gezond verstand verliezen, maar als je dat lieve kleine ding daar zo vredig ziet liggen zou je er je ganse brein voor opgeven'.

Nog een klein woordje van Lisa:... Hallo allemaal, aan iedereen die er voor mijn mama en papa is geweest tijdens de leuke en iets moeilijkere momenten, bedankt! Uit de grond van mijn kleine hartje, bedankt! De mama en papa konden hun geen betere of lievere mensen inbeelden om hun met al die kleine dingetjes te helpen. Jullie zijn een steun en toeverlaat geweest voor ons nieuwe gezinnetje en we zijn jullie heel erg dankbaar. Ook wou ik danku zeggen aan iedereen voor al die mooie kadotjes die ik heb gekregen, ze zijn heel mooi en ik zal het zeker allemaal goed kunnen gebruiken. En nu moet de papa stoppen met typen want ik lig niet graag alleen in mijn park en ik heb aandacht nodig!

Vreugde en verdriet

Donderdagochtend, en ik kan even tijd nemen om deze nargaaltje op te stellen aangezien de brave man van telenet ons vandaag terug met internet komt voorzien...

Zoals velen van jullie ondertussen zullen weten is ons nargaaltje geboren, en vanaf nu vervalt het koosnaampje ‘nargaaltje’ en wordt het ‘Lisa’. Inderdaad we zijn de trotse ouders geworden van een dochtertje. Geboren op dinsdag 18 Maart om 16u53, 51 cm lang en ze woog 3,290kg bij de geboortje. Nu ga ik even flashbacken zoals in de film en teruggaan naar dinsdagochtend 5u30...

DI – 5u30... de wekker loopt af en zoals de gynea ons op maandag vertelde moeten we vandaag binnen om de inleiding van de geboorte in gang te steken (de reden hiervoor weten we niet met zekerheid maar als de gynea dit beslist zal het wel de beste beslissing zijn voor het kindje). 5u30 is verdomd vroeg om op te staan als je het mij vraagt maar de toekomstige mama zat rustig in bed op de DS te spelen als ik mijn ogen open doe. Wel vreemd om te weten dat je binnen een aantal uren vader zal worden van een dochter... Maar no time to loose en hop douche in en alles klaarstomen.

DI – 6u45...langs de ingang van de spoed aanmelden en dan werden we begeleid naar de bevallingskamer. Ik moet eerlijk toegeven dat dit best een gezellig kamertje was, mijn beeld van een kille koude kamer was dus totaal verkeerd. Vele instrumenten aan de muur en een multifunctioneel bed dat langs alle kanten kan omgevormd worden (volgens mij had dat bed nog gefigureerd in de laatste transformers film). En onze eerste kennismaking met de vroedvrouw, een keitoffe madam en we voelden ons al meteen meer op ons gemak (en de papa wist hij dan toch zijn flauwe mopjes kon bovenhalen bij deze leuke dames). En we begonnen eraan, de pilletjes werden ingebracht, de baxter aangelegd en we waren vertrokken...

DI – 8u00... tijd om de vliezen te breken, het lijkt wel een of ander ritueel als je het zo hoort, t’is feest, laten we vliezen breken! Plots komt er een breinaald tevoorschijn getoverd en hop naar binnen om die dingen te doorbreken. Papa slikte toch al even maar deze mensen weten best goed hoe ze moeten omgaan met overmaatse breinaalden. Vruchtwater...wel...dat was aanwezig, en wat een pak zeg! Menslief waar zat dat allemaal daarbinnen? En natuurlijk vond de papa dat weer grappig dat er daar maar bleef uitklotsen en z’n lieve vrouwke steeds een warm gevoel aan de poep kreeg.

DI – 10u00...meneer de anesthesist, onze held! Als je vrouw een blik krijgt alsof ze aan het oefenen is voor de nieuwe film van ‘The Exorsist’, bel dan deze man. Als een superheld komt hij aangehold met zijn superspuit en maakt van je vrouw weer een lief poesje. Alweer had ik een verkeerd beeld van een epidurale, bleek dat zo’n ding met een catether in de rug zit en plots kwam de fantasie weer aandraven... Een catether in de rug, zouden ze stiekem zo’n ding bij inplanten zoals in ‘The matrix’ om je zo bij een eventuele oorlog om te toveren tot een cyborg met verwoestende krachten?...uit mijn research bleek het antwoord ‘nee’ te zijn...pfff, t’zou wel cool zijn zo’n supervrouw in huis hebben, echt iets om op café me uit te pakken enzo.

DI-12u00...al wat rookpauzes ingelast en wat fanta'kes gaan halen in de cafetaria en het wachten begint al lang te duren. Je wil kost wat kost dat kind zo snel mogelijk te zien krijgen, hoe zal ze eruit zien? Zal ze veel haar hebben? Heeft ze de papa z’n speciaal teentje (insiders weten hoe dit in mekaar zit), enz...achja, wachten dan maar,... de te behalen centimeters was 10, en hier zaten we nog lang niet...

DI- 12u01...13u00...13u30...14u...15u...16u...geeuw, zucht, blaas,...eindelijk krijgen we het nieuws dat het aardig dichtbij komt en dat nadja bijna mag beginnen met persen, de gynea haar botjes staan al een tijdje klaar voor de deur en het wachten wordt ondraaglijk. Een korte maar goede uitleg over persen en de papa kreeg de schitterende taak van de mama haar hoofd te ondersteunen terwijl ze aan het persen was, die taak kon ik aan! Vreemde aan dit hele gedoe is dat je als vader dus gewoon mee zit te persen en je adem zit in te houden (en ja ik had stiekem weer een beetje een greins op mijn gezicht bij de gedachte dat je als vader dan een scheetje zou laten, wat bij mij NIET gebeurde!).

DI - 16u10...
De vroedvrouw komt nog eens een kijkje nemen en plots gaan haar ogen ver open en zegt ze ons op een leuke manier ‘De hals van je baarmoeder is volledig weg, we gaan stilaan beginnen persen. Ik verwittig even de gyneacoloog.’
Allerhande emoties nemen nu de overhand bij me, persen? Hals weg? PERSEN? Wat was in godsnaam mijn taak vanaf nu? Klaarstaan met het fototoestel? Mijn broek oprollen? (de gynea had tenslotte al haar rubberen botjes klaarstaan). Uiteindelijk bleek dat je als man een zeer simpele opdracht krijgt, je vrouw haar hoofd ondersteunen en haar geruststellen en aanmoedigen. Deze taak kon ik aan. In gedachte deed ik mijn traditionele sjaal en muts aan met de kleuren van ons dorpje Lembeek, ik nam mijn toeter boven en mijn vlagje in de andere hand, en ik stond klaar om te supporteren. D – U- W – E – N, omda we de beste zen! P – E – R – S - E – N, doorpersen da we me pasen thuis zen! GoooOOOOooOOOOooooOOOOOOOooOOOo Nadjaaaaaaa!
5 seconden later stond ik terug met mijn gedachten in de realiteit en was het echt werk begonnen.
Het persen verlief vlot, zeeeeer vlot, en plots zegt de vroedvrouw, wil je haar haar al eens zien... Haar haar al eens zien? Hoe kan dat nu in godsnaam, het kind is er toch nog niet, en ik beslis toch al een kijkje te nemen, en plots zie je daar de bovenkant van een hoofdje klaarstaan, de eerste straaltjes zonlicht schijnen op het hoofdje van onze dochter, met open mond besef je dat dit het moment is dat je leven veranderd, en natuurlijk begonnen deze papa’s ogen al last te krijgen van een vohtaanval. Terug naar de vrouw om haar te ondersteunen. Mijn vrouw kan goed persen, dat is een feit. Waarom?, omdat het te goed vooruit ging, de gynea was er nog niet en het kind zat al klaar, dus werd er toch gevraagd om niet door te persen tot ze daar was. Gynea komt binnen en doet de befaamde rubberen laarzen aan, oefenpersje en dan kwamen de woorden ‘Hou je klaar, volgende keer persen is ze er’. Adrenalinne neemt alles over op dit moment en duizende gedachten komen je hoofd binnen gedrongen. En plots was het zover, persen Nadja, en op een paar seconden zie je een leven tevoorschijn komen, met alles erop en eraan. Lisa is geboren, een mens dat na al die maanden vorm krijgt, onze dochter. Binnen in papa’s hoofd kreeg de baas van de sluizen de opdracht van alles open te draaien en vlam, daar waren de tranen van geluk toch wel, en dit terwijl de mama gretig zat te lachen (das nu ons Nadja zie).

DI – 16u53...
Lisa is geboren!!!

Zo, al twee A4’s volgetypt het gaat snel. Alhoewel het ondertussen al zondagmorgen is. De taak van een vader is niet te onderschatten, rondhollen gedurende een ganse dag, maar ik schrijf hierover later nog wel een stukje.

Misschien vragen jullie je af waarom de titel van deze post, vreugde en verdriet is. Wel zo zit het leven nu eenmaal in mekaar, op donderdag 20 Maart kregen we het slechte nieuws dat Nadja’s oma Filo overleden was, en mijn nonkels neef Filip. Dus de rest van de week gingen we met gemengde gevoelen tegemoet, vreugde en verdriet zijn dingen die soms zeer kort bij mekaar staan, en dat werd ons maar al te duidelijk deze dagen.

Het is nu zondag, en ik mag mijn vrouwtje en dochter bijna gaan afhalen in het ziekenhuis om hen thuis is ons stekje te verwelkomen. Ik wil nog snel even iets kwijt:

Aan alle mensen die me zo goed geholpen hebben de voorbije dagen, bedankt! Jullie hebben voor altijd een plaats in mijn hart en zonder jullie had dit nooit gelukt! Duizend maal dank voor alles...

9 maanden om papa te worden

9 lange maanden om papa te worden en toch lijkt het alsof je het nog niet volledig doorhebt als vader.

We zitten aan week 37, en het begint aardig dichter te komen. Ons aankomend kindje heeft alvast wat signalen naar ons gestuurd om te zeggen dat we ons mogen klaarmaken. De mama voelde zich misselijk op dinsdag. Woensdag nog steeds hetzelfde, we hebben dan maar even naar de materniteit gebeld om te zien wat we moesten doen, en we mochten alvast langsgaan voor een monitor en onderzoek, je weet maar nooit dat het al zover is.
Het zweet brak me al uit! Aangezien de papa maar om 11 uur begon met werken, kon hij meegaan. Plots galmde in mijn geheugen de wijze raad van alle verse vaders rondom mij 'Als het zover is, gene paniek man, gewoon rustig blijven'... feit is dat alle mannen op de hele wereld kalm mogen blijven op dat moment, maar ik NIET, ik heb het verdomde recht om te panikeren, ik en ik alleen mag dat wel! We moeten nog verhuizen op 15 maart...dus nu al afkomen, lief kind, was iets dat de papa niet in gedachten had in zijn groot uitgewerkt plan...
maar back to die monitor dus. Een monitor, iets waar de papa veel heeft voorgezeten in het verleden, iets waar hij duizenden tegenstanders de lucht heeft ingeschoten, in flarden geknald en in brokken gereten. Op de materniteit kan je kennis maken met een hele andere monitor...ik begreep het allemaal niet, je had een pc-kast met twee kleine bakjes erop en een klein printertje. Verpleegster? Waar is in godsnaam het scherm de muis en het toetsenbord? Hoe kan ik hier nu de laatste nieuwe SimCity op spelen? Het zag ernaar uit dat het enige waarmee gespeeld zou worden, de papa zijn hart en zenuwen waren. Nu kan je uit mijn vorige posts uitmaken dat ik maar al te graag naar het hartje van ons kindje luisterde, maar een half uur luisteren hoe je kindjes hartje sneller gaat, dan weer trager, dan weer sneller, dan weer trager, en telkens je toch maar afvragen, is dit wel ok??? Zuster?
Op dat moment stelde m'n vrouwtje me 'heel even' gerust door te zeggen dat dit maar oefenweeën waren...'oefenweeën? Dat lichaam had 26 jaar tijd gehad om te oefenen, en nu plots heeft het beslist om zo even te gaan trainen als de papa vlak naast dat monitording zit te luisteren?!? En toen waren we al 10 minuten ver...en de toekomstige papa heeft de volgende 20 doorstaan (ahja anders hadden jullie dit niet kunnen lezen hé).
Monitor was erdoor, de verpleegster komt even de resultaten checken en beslist om toch maar de gynea van wacht te bellen na een kort onderzoek (want onze gynea had dringend nood aan wat vakantie) nu begon het pas echt in papa's buik te rommelen. Op naar de gynea van wacht om daar een extra onderzoek te doen. Na opnieuw gepruts aan m'n vrouw, door alweer een andere persoon kwamen bepaalde woorden tevoorschijn die plots wat grijze haren op de papa's hoofd toverden. Woorden zoals 'Veel vruchtwater', 'Vloedgolf als water breekt', 'zwangerschapsvergiftiging' en last but not least 'tja, als dat zo is dan moet dat moet je morgen maar bevallen hé'. Ik zette mijn lichaam in standby en besloot om mijn brein even te laten flauwvallen. Ben je op zoek naar de kick van je leven? Doe dan gewoon alle vorige stappen even na, je komt gegarandeerd anders terug uit deze emotionele roetsjbaan, geloof me maar. We hebben de voormiddag dan maar afgesloten met een bloedonderzoek, en toen mocht de papa gaan werken... Wat een stevig begin van een woensdag zeg. Om het vervolg kort te houden kunnen we jullie zeggen dat alles ok is, we zijn nog geen ouders geworden, maar de mama is wel al thuis vanaf nu en mag op verdiende rust.
En met de papa gaat het ook nog wel. Om toch maar even te vermelden, dit bericht ben ik dus op zondag 2 maart aan het schrijven om 9u 's morgens, wat wil zeggen dat ik voor de allereerste keer op 10 jaar tijd de carnaval heb gemist, en met zeer veel pijn in het hart mag ik wel zeggen. Een traditie die een jaartje de kast in moest voor de komst van ons nargaaltje.

9 maanden om papa te worden...
9 maanden die je leven veranderen en je dingen laten doorstaan waar je nooit op had gerekend...
het is enkel een test om te zien of je dat wonder wel waard bent...
maar al bij al zijn die offers die je brengt het allemaal waard...

Gewoon tussendoor...

Komende donderdag mogen we dus terug naar de gynea en houden we jullie zeker op de hoogte van hoe het was. Ik wou ook medelen dat ik een tweede blog ben opgestart die over mezelf gaat(de papa) en over hoe ik me terug op het tekenen stort. Jullie zijn zoals altijd zeer welkom op daar ook een bezoekje te brengen. De tweede blog vinden jullie ->HIER<-

Les striemen sont arrivés

Vanaf vandaag 07/02/2008...nog 50 dagen te gaan...

Alweer een maand die voorbij is gevlogen...Het leek nog gisteren dat we naargaaltje's gezichtje voor de eerste keer te zien kregen op een echo en het is alweer tijd om naar de gynea te gaan.

Beginnen bij het begin, de toekomstige mama heeft dus wat last van haar suiker en moest dus een extra dokter raadplegen om te zien of ze zwangerschapsdiabetes zou hebben, ...en inderdaad ze heeft ervan, dus opletten met de suikers en koolhydraten is de boodschap.
Bij deze is dus iedereen verwittigd dat volgende woorden binnen onze woning taboe zijn: Chocolade, ijs, snoep, koek, americain en amaretto.
Alle andere woorden mogen naar hartelust gebruikt worden.

Om het over bepaalde woorden te hebben, als je als man meegaat om je geboortelijst te leggen en er zijn twee vrouwen die naast je staan, en om de haverklap het woord 'Borst' en 'Tepel' laten vallen,...dan voel je je pas ongemakkelijk...allé...in een volle winkel over tepels praten?
...Ik beeld me al in dat ik aan de kassa in de colruyt met een goede vriend over tepels en borsten zou zitten praten, wedden dat we een paar vreemde blikken krijgen?
Genoeg daarover nu. Zoals hierboven vermeld zijn we dus ook onze geboortelijst gaan leggen. De grote stoere Devid kwam de Dreambaby binnen als een zelfverzekerde MAN!...en kwam buiten als een vrouw...ja zo voelde ik me. 4 uur lang in een winkel zitten, over kleertjes, kleuren, lieve kleine dingetjes praten en lullen, das iets dat enkel vrouwen aankunnen.
En ik had eens in een film gehoord van 'To better understand the enemy, you have to become the enemy', en voor ik het wist stond ik lekker mee te praten over kleine tutters, borsten en kakpotjes. Maar ik heb het overleefd en dus zijn we weer een stap korter bij de geboorte.

Les striemen sont arrivés, een gepaste titel toch wel, als man voel je toch heel erg mee met je vrouw, die steeds maar meer naar voor begint uit te steken. Die buik blijft maar uitzetten en de herinnering van die strakke buik zit al erg ver weg. Nadja begint dus wat striemen op haar buik te krijgen en de papa is al jaloers dat z'n vrouw al meer tattoo's heeft dan hij. Als extratje heb ik een collage gemaakt van de evolutie van die uitzetting ;)




Over naar het gynea bezoek dan maar, alles ok met de mama en nargaaltje, het gewicht en de lengte zit perfect (ongeveer 2,260 kg), alles blijft onder controle met de suiker (dus normaal gezien geen insuline nodig). En alles zit nog goed dicht volgens de dokter...
Zolang de mama zich maar niet teveel inspant gaat alles volgens het boekje (dus met onze verhuis mag Nadja niets doen! Ik reken op de rest om mee een oogje in het zeil te houden).
En uiteindelijk werd er nog een fotoke gepakt, het is wel iets minder makkelijk om een deftig te nemen want ons nargaaltjes appartement is vrij klein aan het worden. De echo vind je op het eind van deze post.

Verder wil ik nog iedereen bedanken voor de reacties op de posts en vooral voor de vele stemmen. Momenteel staan de gokken voor een meisje op kop...We'll see...


*foto van het gezichtje (naargaaltje had niet echt zin een een speciale shoot vandaag)

Een nieuwe webstek voor Nargaaltje

Ons Nargaaltje heeft beslist om van nu af aan op deze pagina verder te gaan. Dit maakt het voor de bezoekers iets leuker omdat ze vanaf nu ook reacties en commentaar kunnen posten. Evenals deelnemen aan de beruchte jongen/meisje poll. We houden je zeker op de hoogte van eventuele updates. Nog snel even toevoegen:
Alles 'dik' in orde met de mama en nargaaltje...we tellen af nu! 10 weeks to go!

Over suikers en gezichten (10 jan. 08)

We hebben de feesten overleefd, veel teveel gegeten en gedronken (dat had de papa maar op zich genomen). En we beginnen aan een nieuw jaar...

Nargaaltjes mama heeft wat last van te hoge suikers en ze heeft dus vanaf nu officieel zwangerschapsdiabetes, en ze zal dus de trend van vele vrouwen volgen na de feesten, op de voeding letten dus! Achja, we slaan er ons wel door.
Het iets minder leuke nieuws achter de rug en op naar de positieve dingen.

Op naar de gynea, spijtig genoeg was er geen echo gepland voor vandaag, dus geen opnames van de grote nargaaltjes-show deze maand.
Beetje wachten in de wachtzaal, en hop het is zover we mogen naar binnen.
Beste wensen mevrouw, enz...en wat deelt de gynea ons mee, we mogen proefkonijn zijn voor haar nieuwe opnamestudio (lees: Echomasjiending). Woehoe feest!
De papa sprong pijlsnel naar voor om op de monitor mee te kijken. Een beetje metingen en checks achter de rug en plots krijgen we een gezicht te zien...en de wereld stond weer even stil voor me *slik*... een mooier kerstkado kan je niet krijgen als aanstaande vader denk ik, een printje van dat gezichtje. En ik deel dit maar al te graag met jullie allen.
Aanschouw Nargaaltje's gezichtje!!!:

Look mom! I'm on tv!!!...(13 dec. 07)

Beginnen bij het begin dan maar. Wat hebben de papa en de mama een hectische week gehad zeg. Maar ons nargaaltje zal blij zijn. Want pap en mam hebben een huisje gekocht, kort bij de oma's en opa's, dus heeeeeeel handig, voor iedereen. Ons nieuw adresje volgend jaar (zal tegen april ofzo zijn) zal Prinsenbos 20 in Lembeek worden. En nargaaltje zal met alle neefjes in de tuin kunnen krossen, hoewieeeeee!

Maar genoeg over het huisje nu, tijd voor een nieuw bezoek aan mijn favoriete tv-kamer. Ik zal maar eerlijk zijn, de papa is verslaafd aan tv kijken, maar niet zo de gebruikelijk tv programma's, want die vind hij wat dom...papa kijkt veel liever live tv, naar het programma 'De wondere wereld van mama haar dikke ton', een echte aanrader, er gebeurd echt vanalles in deze 9 maanden lopende serie. De eerste afleveringen waren wat onduidelijk maar deze maand, WOW! Wat een onthullingen zeg. Het begon met wat medische dingen, zoals hartkamers tellen (check!), dan werd het wat meer de educatieve kant opgegooid door wat bloedvaten te tellen enzo (check!), toen werden de nieuwe danspasjes die je kan uitvoeren in de baarmoeder nog eens voorgedaan om dan uiteindelijk over te gaan naar de onthulling voor de laatste aflevering van het jaar...het geslacht van nargaaltje werd on-air vastgesteld, alle kijkers stonden met open mond te kijken en toen liep de aflevering ten einde. Man wat een aflevering om het jaar af te sluiten zeg, ik blijf zeker voortkijken.
Uit respect voor diegenen die deze aflevring niet gezien zouden hebben zullen we geen details verklappen, we zouden het niet willen verbrodden moest je van plan zijn de dvd te kopen eind maart 2008

Its ECHO-time! Woehoe! (8 nov. 07)

Echo, echo, eeechow...Echo, echo, eeechow! Mijn liedje waarmee ik vanmorgen de douche inkroop. Het is nog geen hit maar ik werk er aan hoor.
Het tweede bezoek aan de gynae vandaag. Een spannend bezoek want onze alwetende zwangerschapskalender heeft ons verteld dat het geslacht zichtbaar is.
Niet enkel spannend voor het weten van het geslacht maar ook voor het resultaat op Nadja's suikertests (en die bleken in orde te zijn, maar Nadja moet wel op haar voeding blijven letten). Na het ietwat lange wachten is het aan ons,...avond mevrouw, avond meneer, stiekem begin ik te greinzen als ik de singstar micro er weer zie hangen (zou ze al nieuwe liedjes hebben? - zie vorig item voor de singstar historie).
Even een ander karaoketoestel op de buik en dan hoor je het hartje van je baby kloppen, BOEM! sorry voor die kapotte tegel mevrouw de gynae maar het was blijkbaar een vrij zwaar pak dat van mijn schouders viel. Ongelooflijk hoe het getrommel van een hartje je gerust kan stellen.
Next step, de webcam erop! spanneeeuuund!
Feit: ons kindje is een bezig bijtje daarbinnen, de gynae werd er nie goe van hoe dat ding steeds zit te bewegen (het kan al goed op de mensen hun zenuwen werken, hehehe, de papa kan da ook goed). Maar uiteindelijk konden er toch wat fototjes gemaakt worden en bleek alles in orde te zijn, alles zit er aan dat nodig is, de armpjes, de beentjes, ik denk dat nargaaltje wel net bezig was met de dagelijkse fitness want het zat echt nie stil (ondertussen zat papa in zichzelf te denken: Mens ga lager met die camera dat ik kan zien wat het zal worden!), en plots konden we het mondje zien, en ik blijf erbij, het zei 'Papa' (en aangezien ik de website maak en niet Nadja, heeft het dus geen Mama gezegd, nah!).
En dan le moment supreme, beentjes gekruist en tussen die beentjes hing een geweldig lange...Navelstreng!...een navelstreng! you have to be kidding me right. Sorry geen uitsluitsel over het geslacht mijne dames en heren. Better luck next time.

Tot zover deze update, toch nog even welkom heten aan onze twee nieuwe bezoekers van de site Vik en Robin! (geboren 04/11/07). Enoy the site dudes, de papa zal wel alles voorlezen! (fotos van Robin en Vik op Nadja's space)

Eerste bezoek... (13 sep. 07)

Eerste bezoek... aan de gynea. Manman, wasmedat zeg. Vol ongeduld kom je als toekomstige vader in een ruimte terecht die weg heeft van een ondervraag-kamer uit de jaren 50...en daar zit je dan. Maar het ging allemaal vrij snel en plots was het tijd voor het moment supreme, de gynea haalde haar toverstok uit waar ik plots de neiging kreeg om mijn singstar-skills van de playstation 2 boven te halen en een liedje in dat ding te zingen (maar wijselijk heb ik dat dus niet gedaan), en dan boef! zeg, je ziet een wonder op een kleine monitor verschijnen en je staat er als toekomstige vader met open mond naar te kijken. Nadja kon niet anders dan lachen maar de papa had het iets moeilijker om de emoties onder controle te houden. Die armpjes, da hoofdje met een gevormd gezichtje, je weet niet wat je ziet...en dan hebben we dus ook het hartje horen kloppen. Maar om nu dus to the point te komen. Alles is in orde, hieronder dus de statistieken tot nu toe:

- Geboorte is gepland voor rond 28 maart 2008

- 11 weken en 5 dagen ver

- 5 cm van hoofd tot poep gemeten

- nekplooi 2 mm (in orde dus)

En hieronder dus de eerste foto van nargaaltje in actie (in case Armani is reading this, this model will be available for crazy prices in the future)

Beginnen bij het begin...een paars streepje...

Twee maanden getrouwd en nog steeds even gelukkig. Genieten van het leven met z'n tweetjes, met vrienden en familie om je heen. Onbezorgd en zonder al te veel verantwoordelijkheid nemen we er het beste van. En plots komt die week van de menstruatie er weer aan... het zal wel weer niets zijn dachten we bij onszelf. De week komt en gaat, 'ik ben altijd al onregelmatig geweest verteld ze me, geen zorgen ze komen wel. Of toch maar testje doen?
En dan besef je dat je leven er heel wat anders zal uitzien na het zien van dat paarse streepje op die predictor. Jullie snappen het nu zeker al? Inderdaad, twee jonge mensen verwachten hun eerste kindje. Op deze site zullen we onze gedachtengang uitspuwen en jullie als vrienden en familie op de hoogte houden. De naam nargaaltje zal wat raar klinken maar het went, en het is ons koosnaampje voor het dingetje dat stilaan groeit in de buik van Nadja.