Donderdagochtend, en ik kan even tijd nemen om deze nargaaltje op te stellen aangezien de brave man van telenet ons vandaag terug met internet komt voorzien...
Zoals velen van jullie ondertussen zullen weten is ons nargaaltje geboren, en vanaf nu vervalt het koosnaampje ‘nargaaltje’ en wordt het ‘Lisa’. Inderdaad we zijn de trotse ouders geworden van een dochtertje. Geboren op dinsdag 18 Maart om 16u53, 51 cm lang en ze woog 3,290kg bij de geboortje. Nu ga ik even flashbacken zoals in de film en teruggaan naar dinsdagochtend 5u30...
DI – 5u30... de wekker loopt af en zoals de gynea ons op maandag vertelde moeten we vandaag binnen om de inleiding van de geboorte in gang te steken (de reden hiervoor weten we niet met zekerheid maar als de gynea dit beslist zal het wel de beste beslissing zijn voor het kindje). 5u30 is verdomd vroeg om op te staan als je het mij vraagt maar de toekomstige mama zat rustig in bed op de DS te spelen als ik mijn ogen open doe. Wel vreemd om te weten dat je binnen een aantal uren vader zal worden van een dochter... Maar no time to loose en hop douche in en alles klaarstomen.
DI – 6u45...langs de ingang van de spoed aanmelden en dan werden we begeleid naar de bevallingskamer. Ik moet eerlijk toegeven dat dit best een gezellig kamertje was, mijn beeld van een kille koude kamer was dus totaal verkeerd. Vele instrumenten aan de muur en een multifunctioneel bed dat langs alle kanten kan omgevormd worden (volgens mij had dat bed nog gefigureerd in de laatste transformers film). En onze eerste kennismaking met de vroedvrouw, een keitoffe madam en we voelden ons al meteen meer op ons gemak (en de papa wist hij dan toch zijn flauwe mopjes kon bovenhalen bij deze leuke dames). En we begonnen eraan, de pilletjes werden ingebracht, de baxter aangelegd en we waren vertrokken...
DI – 8u00... tijd om de vliezen te breken, het lijkt wel een of ander ritueel als je het zo hoort, t’is feest, laten we vliezen breken! Plots komt er een breinaald tevoorschijn getoverd en hop naar binnen om die dingen te doorbreken. Papa slikte toch al even maar deze mensen weten best goed hoe ze moeten omgaan met overmaatse breinaalden. Vruchtwater...wel...dat was aanwezig, en wat een pak zeg! Menslief waar zat dat allemaal daarbinnen? En natuurlijk vond de papa dat weer grappig dat er daar maar bleef uitklotsen en z’n lieve vrouwke steeds een warm gevoel aan de poep kreeg.
DI – 10u00...meneer de anesthesist, onze held! Als je vrouw een blik krijgt alsof ze aan het oefenen is voor de nieuwe film van ‘The Exorsist’, bel dan deze man. Als een superheld komt hij aangehold met zijn superspuit en maakt van je vrouw weer een lief poesje. Alweer had ik een verkeerd beeld van een epidurale, bleek dat zo’n ding met een catether in de rug zit en plots kwam de fantasie weer aandraven... Een catether in de rug, zouden ze stiekem zo’n ding bij inplanten zoals in ‘The matrix’ om je zo bij een eventuele oorlog om te toveren tot een cyborg met verwoestende krachten?...uit mijn research bleek het antwoord ‘nee’ te zijn...pfff, t’zou wel cool zijn zo’n supervrouw in huis hebben, echt iets om op café me uit te pakken enzo.
DI-12u00...al wat rookpauzes ingelast en wat fanta'kes gaan halen in de cafetaria en het wachten begint al lang te duren. Je wil kost wat kost dat kind zo snel mogelijk te zien krijgen, hoe zal ze eruit zien? Zal ze veel haar hebben? Heeft ze de papa z’n speciaal teentje (insiders weten hoe dit in mekaar zit), enz...achja, wachten dan maar,... de te behalen centimeters was 10, en hier zaten we nog lang niet...
DI- 12u01...13u00...13u30...14u...15u...16u...geeuw, zucht, blaas,...eindelijk krijgen we het nieuws dat het aardig dichtbij komt en dat nadja bijna mag beginnen met persen, de gynea haar botjes staan al een tijdje klaar voor de deur en het wachten wordt ondraaglijk. Een korte maar goede uitleg over persen en de papa kreeg de schitterende taak van de mama haar hoofd te ondersteunen terwijl ze aan het persen was, die taak kon ik aan! Vreemde aan dit hele gedoe is dat je als vader dus gewoon mee zit te persen en je adem zit in te houden (en ja ik had stiekem weer een beetje een greins op mijn gezicht bij de gedachte dat je als vader dan een scheetje zou laten, wat bij mij NIET gebeurde!).
DI - 16u10...
De vroedvrouw komt nog eens een kijkje nemen en plots gaan haar ogen ver open en zegt ze ons op een leuke manier ‘De hals van je baarmoeder is volledig weg, we gaan stilaan beginnen persen. Ik verwittig even de gyneacoloog.’
Allerhande emoties nemen nu de overhand bij me, persen? Hals weg? PERSEN? Wat was in godsnaam mijn taak vanaf nu? Klaarstaan met het fototoestel? Mijn broek oprollen? (de gynea had tenslotte al haar rubberen botjes klaarstaan). Uiteindelijk bleek dat je als man een zeer simpele opdracht krijgt, je vrouw haar hoofd ondersteunen en haar geruststellen en aanmoedigen. Deze taak kon ik aan. In gedachte deed ik mijn traditionele sjaal en muts aan met de kleuren van ons dorpje Lembeek, ik nam mijn toeter boven en mijn vlagje in de andere hand, en ik stond klaar om te supporteren. D – U- W – E – N, omda we de beste zen! P – E – R – S - E – N, doorpersen da we me pasen thuis zen! GoooOOOOooOOOOooooOOOOOOOooOOOo Nadjaaaaaaa!
5 seconden later stond ik terug met mijn gedachten in de realiteit en was het echt werk begonnen.
Het persen verlief vlot, zeeeeer vlot, en plots zegt de vroedvrouw, wil je haar haar al eens zien... Haar haar al eens zien? Hoe kan dat nu in godsnaam, het kind is er toch nog niet, en ik beslis toch al een kijkje te nemen, en plots zie je daar de bovenkant van een hoofdje klaarstaan, de eerste straaltjes zonlicht schijnen op het hoofdje van onze dochter, met open mond besef je dat dit het moment is dat je leven veranderd, en natuurlijk begonnen deze papa’s ogen al last te krijgen van een vohtaanval. Terug naar de vrouw om haar te ondersteunen. Mijn vrouw kan goed persen, dat is een feit. Waarom?, omdat het te goed vooruit ging, de gynea was er nog niet en het kind zat al klaar, dus werd er toch gevraagd om niet door te persen tot ze daar was. Gynea komt binnen en doet de befaamde rubberen laarzen aan, oefenpersje en dan kwamen de woorden ‘Hou je klaar, volgende keer persen is ze er’. Adrenalinne neemt alles over op dit moment en duizende gedachten komen je hoofd binnen gedrongen. En plots was het zover, persen Nadja, en op een paar seconden zie je een leven tevoorschijn komen, met alles erop en eraan. Lisa is geboren, een mens dat na al die maanden vorm krijgt, onze dochter. Binnen in papa’s hoofd kreeg de baas van de sluizen de opdracht van alles open te draaien en vlam, daar waren de tranen van geluk toch wel, en dit terwijl de mama gretig zat te lachen (das nu ons Nadja zie).
DI – 16u53...
Lisa is geboren!!!
Zo, al twee A4’s volgetypt het gaat snel. Alhoewel het ondertussen al zondagmorgen is. De taak van een vader is niet te onderschatten, rondhollen gedurende een ganse dag, maar ik schrijf hierover later nog wel een stukje.
Misschien vragen jullie je af waarom de titel van deze post, vreugde en verdriet is. Wel zo zit het leven nu eenmaal in mekaar, op donderdag 20 Maart kregen we het slechte nieuws dat Nadja’s oma Filo overleden was, en mijn nonkels neef Filip. Dus de rest van de week gingen we met gemengde gevoelen tegemoet, vreugde en verdriet zijn dingen die soms zeer kort bij mekaar staan, en dat werd ons maar al te duidelijk deze dagen.
Het is nu zondag, en ik mag mijn vrouwtje en dochter bijna gaan afhalen in het ziekenhuis om hen thuis is ons stekje te verwelkomen. Ik wil nog snel even iets kwijt:
Aan alle mensen die me zo goed geholpen hebben de voorbije dagen, bedankt! Jullie hebben voor altijd een plaats in mijn hart en zonder jullie had dit nooit gelukt! Duizend maal dank voor alles...
