Les striemen sont arrivés

Vanaf vandaag 07/02/2008...nog 50 dagen te gaan...

Alweer een maand die voorbij is gevlogen...Het leek nog gisteren dat we naargaaltje's gezichtje voor de eerste keer te zien kregen op een echo en het is alweer tijd om naar de gynea te gaan.

Beginnen bij het begin, de toekomstige mama heeft dus wat last van haar suiker en moest dus een extra dokter raadplegen om te zien of ze zwangerschapsdiabetes zou hebben, ...en inderdaad ze heeft ervan, dus opletten met de suikers en koolhydraten is de boodschap.
Bij deze is dus iedereen verwittigd dat volgende woorden binnen onze woning taboe zijn: Chocolade, ijs, snoep, koek, americain en amaretto.
Alle andere woorden mogen naar hartelust gebruikt worden.

Om het over bepaalde woorden te hebben, als je als man meegaat om je geboortelijst te leggen en er zijn twee vrouwen die naast je staan, en om de haverklap het woord 'Borst' en 'Tepel' laten vallen,...dan voel je je pas ongemakkelijk...allé...in een volle winkel over tepels praten?
...Ik beeld me al in dat ik aan de kassa in de colruyt met een goede vriend over tepels en borsten zou zitten praten, wedden dat we een paar vreemde blikken krijgen?
Genoeg daarover nu. Zoals hierboven vermeld zijn we dus ook onze geboortelijst gaan leggen. De grote stoere Devid kwam de Dreambaby binnen als een zelfverzekerde MAN!...en kwam buiten als een vrouw...ja zo voelde ik me. 4 uur lang in een winkel zitten, over kleertjes, kleuren, lieve kleine dingetjes praten en lullen, das iets dat enkel vrouwen aankunnen.
En ik had eens in een film gehoord van 'To better understand the enemy, you have to become the enemy', en voor ik het wist stond ik lekker mee te praten over kleine tutters, borsten en kakpotjes. Maar ik heb het overleefd en dus zijn we weer een stap korter bij de geboorte.

Les striemen sont arrivés, een gepaste titel toch wel, als man voel je toch heel erg mee met je vrouw, die steeds maar meer naar voor begint uit te steken. Die buik blijft maar uitzetten en de herinnering van die strakke buik zit al erg ver weg. Nadja begint dus wat striemen op haar buik te krijgen en de papa is al jaloers dat z'n vrouw al meer tattoo's heeft dan hij. Als extratje heb ik een collage gemaakt van de evolutie van die uitzetting ;)




Over naar het gynea bezoek dan maar, alles ok met de mama en nargaaltje, het gewicht en de lengte zit perfect (ongeveer 2,260 kg), alles blijft onder controle met de suiker (dus normaal gezien geen insuline nodig). En alles zit nog goed dicht volgens de dokter...
Zolang de mama zich maar niet teveel inspant gaat alles volgens het boekje (dus met onze verhuis mag Nadja niets doen! Ik reken op de rest om mee een oogje in het zeil te houden).
En uiteindelijk werd er nog een fotoke gepakt, het is wel iets minder makkelijk om een deftig te nemen want ons nargaaltjes appartement is vrij klein aan het worden. De echo vind je op het eind van deze post.

Verder wil ik nog iedereen bedanken voor de reacties op de posts en vooral voor de vele stemmen. Momenteel staan de gokken voor een meisje op kop...We'll see...


*foto van het gezichtje (naargaaltje had niet echt zin een een speciale shoot vandaag)